De blogger in me en wat we gaan doen.

Ik ben een belabberde blogger. Ik ga dat blogboek eens moeten aanschaffen om te zien waar ik efficiënter kan bloggen. Of toch een Facebookloosleven moeten aanvatten. Anyway, ik hoop de draad hier terug op te pikken waar hij zoek geraakt is. Hij gaat blauw-wit van kleur zijn, met toch een beetje rood ertussen. De plannen van de post hieronder zijn intussen concreter qua planning, alleen de conditie nog wat opbouwen en mijn knie niet weer overbelast met dat te proberen. Been there etc...

Wat gaan we doen?
1. met de boot van Ijmuiden naar Newcastle in Noord-Engeland.
2. die Newcastle van de boot is eigenlijk niet Newcastle maar Tynemouth, aan de monding van de Tyne, 14km van Newcastle-upon-Tyne. Gezien we 's morgens rond 9u aankomen vertrekken we vanaf de boot gelijk voor een rit van 82km van Tynemouth via Newcastle naar West Woodburn. "Naar waar?", zal u zeggen. "Wel", zeg ik dan, "West Woodburn is gelegen aan de rand van het Northumberland National Park". Niet dat u daar misschien veel wijzer van wordt maar het is maar om te zeggen dat we door dat park gaan fietsen en dat West Woodburn dan een prima start is.
3. Dat Northumberland National Park is dus iets voor dag 3, en het is voorlopig nog spannend of we via de geplande route door de Otterburn Ranges kunnen, want dat is militair gebied en ze doen daar naar het schijnt nogal serieuze schietoefeningen op 1 weekend in de maand na. We hopen toevallig het juiste weekend te hebben gekozen (18/07). We hadden op zich misschien beter april/mei gekozen voor onze trip, want in het broedseizoen houden ze het een maand rustig. Maar enfin, de eventuele noodzakelijke omweg is al gepland en als eindbestemming kozen we voor Alnwick, waar het kasteel van Harry Potter staat.
4. De langste rit van om en bij de 110km moet ons van Alnwick via de kust en wat kastelen en Holy Island naar Kelso brengen. We steken die dag eindelijk de Schotse grens over. Kelso lijkt me een gezellig stadje en heeft als pluspunt een brouwerij-met-pub-waar-het-naar-verluid-aangenaam-vertoeven-zou-zijn.
5. Kelso-Eddleston via Innerleihten en Peebles. Eigenlijk moesten we totaal niet in Eddleston zijn, maar in Innerleithen. Via booking zag ik echter een top-aanbieding voor een luxe-hotel in de buurt en boekte dat dan maar gelijk. Dat dat een 30 extra kilometers zou toevoegen aan ons al redelijk volgeladen reisschema zag ik pas achteraf. Maar dat hotel met spa en zwembad enzo gaat ons zoveel extra energie geven dat dat minstens een nuloperatie is.
6. Eddelston-Edinburgh, via de Moorfoot Hills en Roslin Chapel (da Vinci code!).
7. Edingburgh-Newcastle met de trein en 's avonds stukje fietsen naar Tynemouth en weer de boot op naar Ijmuiden.

Zo. Nu ga ik weer een paar maanden niet bloggen. :-)

Niet naar Parijs...

...maar naar Schotland !

 Klinkt goed in deze drukke tijden, niet? 

Van Londen naar Parijs?

De plannen rijpen...in 2015 plan ik een tripje met de fiets naar Parijs. Nee, niet vanuit Londen, maar gewoon van huis uit...moet te doen zijn.

Terug de plas over

Allé, het jaar is bijna om, ik zal eens aan het verslag van de laatste dag beginnen...van de vakantie begin augustus...

Ik ga het hier en daar even bij telegramstijl houden, het mag onderhand, na zoveel gepalaver over non-events. 

Dus, wat deden we op zaterdag 3 augustus van nog-efkes-dit-jaar 2013?
Opstaan - inpakken - fiets uit de kelder hijsen - langs Subway broodje halen- broodje opeten tijdens laatste bezoek aan het speeltuintje-met-de-kabelbaan - vertrek met de fiets naar de haven - rode lijn volgen - incheckkaart halen - aanschuiven tussen de auto's - zonnen - wachten.

Tijdens dat wachten aan de praat geraakt met twee andere fietsers die met de boot meegingen. Een Nederlandse dame met haar 12 (?) jaar oude dochter die een zeilvakantie afsloten met een ferrytrip huiswaarts omdat de zee voor hen te woelig was voor de zeiltrip naar het vasteland. Op de boot gingen we ieder onze eigen weg, maar bij het verlaten van de boot zagen we mekaar terug. Als fietser word je bij het verlaten van de boot in Duinkerke nog harder aan je lot overgelaten dan in Dover. Een pijl naar de snelweg is de enige richtingaangever die we zagen. Met ons stonden dus de Nederlanders en nog enkele fietsende Engelsen niet wetend waarheen. Gelukkig kon ik op de GPS ongeveer zien waar we heen moesten, dus vertrokken we richting Duinkerken-stad met in ons kielzog de andere fietsers.

 Met de wind in ons voordeel vonden we snel de Digue du Braeck, een strook land tussen de zee en het zeekanaal. Indrukwekkend, zeker met die harde wind in onze rug en de wilde zee aan onze linkerkant. De dijk loopt schuinweg het water in...mocht je willen waterfietsen... Ergens ook een beetje jammer dat we als wegwijzer voor de anderen fungeerden, wan we hadden hier makkelijk topsnelheden kunnen halen. Het fijne gezelschap en de mogelijkheid om nog eens in het Nederlands te babbelen maakte dat echter wel goed.

Het werd nog even spannend ook, net toen we op 1 van de bruggen over de sluizen fietsen ging er een alarm af en gingen de slagbomen dicht. Dan weer even open zodat ook onze laatste achtervolgers over konden en terug dicht om een boot door te laten. Na de haven verlieten de Engelsen ons om de trein te nemen in het station van Duinkerken, de Nederlanders fietsten gezellig verder mee tot in het centrum. Aan de place Jean Bart vonden we nog eens een Subway, maar Len vond de Franse versie minder lekker. De Nederlandse dames wilden met hun plooifietsen liever een bus of trein naar De Panne nemen, maar ook de bediende in de Subway kon hen daarover niet verder inlichten. Ze reden dan maar verder met ons mee, wat niet altijd meeviel door de winderige polders. Meestal hadden we echter de wind in de rug, dus op het zandpaadje net over de Belgische grens na ging het best wel goed.
In De Panne namen ze de kusttram naar Nieuwpoort, waar de mannen van hun gezelschap met de zeilboot naartoe waren gevaren. De aankomst in de Panne was ook voor ons zo goed als de afsluiter van onze reis al werd het onderweg toch nog even spannend, zeker voor Len. We moesten, net als op de heenreis, weer enkele keren overstappen. Altijd spannend om de tandem in de trein te krijgen, trappen op en af te doen met de fiets en bagage, maar op de trein werd het nog even onverwacht spannend toen Len nog net voor de aankomst in Gent naar de WC wilde. Spelend met het knopje van de automatische deuren slaagde hij er in om de WC-deur te blokkeren en zich op te sluiten net voor de trein stilstond. Met geen geweld kregen we de deur weer open en geen conducteur te zien. Ik bonkte dan maar op het deurtje van de machinist, die terstond kwam helpen. Na met vereende krachten wat trekken en duwen gaf de WC-deur zich dan uiteindelijk toch gewonnen...

De rest van de reis verliep gelukkig vlotter. De overstap in Antwerpen werd benut om nog eens een McDonaldske te doen. De trein naar Essen zat wel zo vol dat we 5 rijtuigen van onze fiets vandaan zaten. Tegen dat we dichter bij onze eindbestemming kwamen spurtten we bij elke halte echter telkens een stukje dichter, zodat we in ons eindstation Wildert enkel nog de 1e klas wagon moesten overbruggen. Het stukje naar Nieuwmoer hadden we wind in de rug - en verliep zonder dat daar nog veel over te palaveren valt.

The End.

 

Family Funfair in Dover

We hadden het al gezien op de heenreis: In Dover waren ze een kermis aan het opbouwen, en volgens de posters zou die open zijn op de dag dat we er weer zouden zijn. Len zag het al volledig zitten om na Nieuwmoer kermis er nog ene mee te pikken, dus dat hebben we dan maar gedaan ook. Zij het met strenge budgetaire regels. :-)

De meeste attracties op Family Fun Fair zouden volgens mij de keuring hier niet echt halen. Het zag er allemaal een beetje roestig en afgebleekt uit. De ritjes kosten maar £1,00, behalve het ballengooien en de schietkraam die waren eigenlijk onwaarschijnlijk duur (£3,00 voor 5 keer met een kurkenstop schieten ). We hielden het dan maar bij 1 rit in de "Terminator" en deden de rest van het budget op aan de "dodgems"aka botsauto's. Raar botsautoregelement hadden ze daar wel: Iedereen moest in dezelfde richting rijden en als je wat te hard botste dan kreeg je naar je voeten van een toezichter met para-allures. Len begreep er niks van en deed gewoon zijn zin, tot frustratie van de opzichter. Rare jongens, die Britten.

Om de avond af te sluiten gingen we nog even langs het speeltuintje-met-de-kabelbaan. Er kwam nog een ander jongetje met de kabelbaan spelen en die babbelde honderduit. Ik haalde voor hem dan ook maar de kabelbaan en moest hem net als Len nog even duwen om sneller te gaan. Gerry heette hij, mar Len had hem al snel tot Babbelkous omgedoopt. Dat we van België kwamen vond hij al gek, dat we met de fiets naar Londen waren geweest vond hij nog gekker. (There are trains you know?). Zijn babbel stond geen moment stil. Len verstond er niks van, maar vond het wel leuk om nog eens met een ander jongetje te spelen. Na een tijdje moest babbelkous naar zijn mama komen en liepen wij nog even over de fair met al zijn lichtjes. Wel mooi, en toch wel speciaal vond ik, met dat groot kasteel-op-de-berg op de achtergrond.

Fotoreportage...

 

   

 

 

Richting huis

Jaja, we zijn al lang thuis, maar ik presteer het toch maar om over een week vakantie 40 posts te schrijven en nog niet uitverteld te zijn. Het internet vollullen? Bwaja, maar er is nog plaats genoeg zeker?

Van de aankomst met de Air Line aan de O2 moesten we nog terug naar de Ibis geraken en daarvoor namen we nog eens de bus. Toevallig toch wel weer een échte rode dubbeldekker waar we ons weer snel naar boven haastten en daar weer voor chauffeur konden spelen. In tegenstelling tot de 'tube' heeft  een bus helaas wel te maken met congestion en traffic lights en het ging dan ook voor geen meter vooruit. Uiteindelijk geraakten we na meer London bus dan ons lief was net op tijd terug aan het hotel om de tandem op te halen. Daar waren ze volgens mij blij dat ze er vanaf waren en weer fatsoenlijk door hun bagageruimte konden. :-)

Nog een laatste foto met de fiets voor het hotel en de rit naar onze trein in London Bridge Station kon beginnen. Maar een kilometer of 7, maar wel door het drukke Londense verkeer. Al bij al viel de rit goed mee. Ofwel was er een fietspad, ofwel een aparte busrijstrook waar fietsers ook redelijk veilig op konden rijden. Door de algemene drukte waren wij trouwens het fastest moving vehicle on the road. Auto's en vrachtwagens die ons inhaalden staken we aan de verkeerslichten weer vlotjes voorbij. In een halfuurke stonden we met onze treintickets al in de hand. Het juiste perron bereiken  was andere koek. De lift was te klein voor de tandem dus dat werd om te beginnen de roltrap. Dat ging nog, de geïmproviseerde houten trappen naar het juiste perron waren zwaarder te verteren. Geen fietsgoot, gewoon de steile trap op, door een tunnel in OSB en daarna terug naar beneden langs een gelijkaardige trap. Ik moest de fiets met bagage en al quasi gewoon dragen. Niet leuk.

 De trein was mooi op tijd maar er was geen aparte fietswagon en de fiets paste net dwars in de opstapruimte. Er was dan ook nog een leukerd van de spoorwegen die met zo'n karretje met drank en koeken een paar keer heen en weer door de trein wilde maneuvreren terwijl dat dus eigenlijk niet ging. 1 keer kwam hij net toen we stilstonden in een station en kon ik even buiten en terug binnen rijden, de tweede keer moest ik het voorwiel helemaal opheffen zodat zijn kar er onderdoor kon. Onze medepassagiers vonden het wel grappig en we kregen spontaan fijne reacties op onze buitenmaatfiets. Niet van die Charles met zijn kar uiteraard, al bleef die ook wel vriendelijk.

De lift in Dove Priory was gelukkig wél groot genoeg voor onze fiets, eat that London Bridge. Een kilometerke verder waren we al terug aan de Blakes of Dover en konden we daar nog eens de trap af en de cellar bar door naar de achtertuin om de fiets andermaal tussen de biervaten te placeren.

Fly Emirates

Snel nog een stukje verslag, voor de feiten door de gaten mijn afstervend geheugen sijpelen...

Na ons bezoekje aan de Tower Bridge was de middag alweer ruim gepasseerd en gezien we in de late namiddag onze fiets moesten ophalen in de IBIS van Greenwich was er niet veel tijd meer over om te nog te gaan sightseeën. Eén attractie had ik toch nog graag gedaan: De Emirates Air Line. Als alternatief voor een ritje in de dure London Eye (£19,20+£12,30) kan je de lucht in voor een fractie van die prijs. We betaalden £4,30 voor een enkele rit bovenop onze dagkaart voor de underground. In de plaats van een rondje te draaien in een rad neem je plaats in een ruime comfortabele cabine voor een vlucht over de Thames. Vanuit de stad (Tower Hill) neem je de DLR richting Beckton en stap je uit bij het station Royal Victory. Een korte wandeling (wel een beetje zoeken) brengt je bij Emirates Royal Docks, het vertrekstation van kabelbaan en kortbij de London City Airport.

Het was helemaal niet druk, we wachtten even en hadden een cabine helemaal voor ons zelf. Handig om weten voor de fietsers: Je mag een fiets meenemen tijdens de rit. Ik had van tevoren eens geïnformeerd of er ook een tandem mee kon,  maar dat was helaas niet het geval.

Het uitzicht was magnifiek. We vlogen over de Thames naar North Greenwich en zagen vlakbij de O2-arena (Millennium Dome) en de oude dokken, iets verder de wolkenkrabbers van Canary Wharf, en nog wat verder in de verte the Shard, Londens hoogste gebouw en de city met de 'Augurk'.

Een aanrader dus, al ligt de Air Line wel een beetje buiten het centrum. Je hebt er ook een metroticket tot zone 3 voor nodig, maar de rit met de DLR is voor kinderen ook wel leuk. In deze automatische treinen is geen chauffeur of stuurcabine, wat maakt dat je (als er plaats is) vooraan kan gaan zitten en recht vooruit kan kijken. Met een beetje fantasie speelt je kind zelf voor machinist.